|
CHAOS IN LAGOS
Datum: 31 juli 2005
Positie: 3706’ N 840’ W Lagos, Portugal
Daar staan we dan met z’n viertjes bij de Marina de Lagos. Wij en ongeveer honderd kilo aan bagage, verdeeld over vier koffers en allerlei handbagage. Het is nog niet eens twaalf uur en al behoorlijk warm. Onze reis hiernaartoe is heel voorspoedig gegaan. Met het vliegtuig naar Faro en vanaf daar hebben we ons de luxe van een taxi veroorloofd. Vol verwachting en een beetje gespannen speuren we naar ons schip. Hoe zou het erbij liggen na bijna een maand onbemand te zijn geweest? Helemaal achteraan de steiger zien we de contouren. Haar spitse gat is naar de steiger gekeerd. Duidelijk zien we haar naam KIKILA met daarvoor het plaatje van de zeeschildpad. De meiden rennen vooruit. Wij volgen, hevig transpirerend, met de loodzware bagage.
Als de koffers en tassen in de stuurhut staan vind ik het er een beetje rommelig uitzien. Totdat Peter het luik opendoet en ik een blik naar binnen werp. Rommelig? Dit is chaos. De toch best ruime boot staat helemaal vol met dozen, tassen, en allerlei spullen en de kussens en matrassen liggen overal, behalve op hun plaats. Ik zie onze halve, vanuit Nederland opgestuurde huisraad, overgebleven voorraden van de overtocht vanuit New York en kussens en matrassen ,die na de lekkage tijdens de overtocht, te drogen zijn gelegd. De moed zinkt ons even in de sandalen, maar niet voor lang. We gaan aan de slag. Dit wordt ons huis voor langere tijd en het moet bewoonbaar worden gemaakt. We beginnen met de hutten van de kinderen, zodat zij vanavond in ieder geval kunnen slapen. En zo werken we gestaag verder. We vinden nog wat restanten van de overtocht vanuit Amerika. Dertig wc-rollen, twee dozijn keukenrollen , conserven en vele blikjes Amerikaans bier. De blikjes bier gooien we weg. De rest bewaren we om later te gebruiken . De ruim vijftig rollen stapelen we maar zolang in de doucheruimte.
Het is een hele kunst om alles in de toch beperkte opbergruimtes te krijgen. Maar we ontdekken telkens weer nieuwe ruimtes en maken Kikila ons, al opruimend, eigen.We moeten er ook aan wennen dat we niet meer in een ruim huis met overal voldoende stahoogte en keerruimte wonen. Regelmatig stoot één van ons zijn hoofd, been of teen en al snel noemen we Kikila de botsboot. Als we net een beetje op orde zijn arriveren er vijf dozen van zo’n twintig kilo uit Nederland, boordevol spullen die we echt niet kunnen missen. En weer is de chaos enorm. Kastjes, laadjes en bakken worden opnieuw uit-en nog praktischer weer ingeruimd.
Ondertussen komen er ook zaken aan het licht, die voor verbetering vatbaar zijn. En dus komt er een electricien voor de bedrading en de koelkast (alle ruimtes aan bakboord weer uit-en ingeruimd), een timmerman voor een plankje (een grote kast aan stuurboord weer in-en uitgeruimd) en zoekt Peter regelmatig bepaald gereedschap om iets te repareren (diverse ruimtes aan bakboord en stuurboord maar weer eens uit-en ingeruimd). Op een gegeven moment zijn de electricien, de timmerman, de zeilmaker en Peter tegelijkertijd bezig aan boord. Goedendag zeg, ofwel ‘Bom Dia’ in het Portugees. Ik vlucht met de meiden naar het strand. Liever even de chaos van zonnebadende toeristen, gekleurde parasollen en opwaaiend zand dan de nu complete chaos in de boot.
Na een week of twee begint Kikila er echt huiselijk uit te zien. Als we iets zoeken weten we het meestal wel te lokaliseren. Soms moet er nog wel een ruimte uitgeruimd worden omdat dat ene stukje gereedschap nu net helemaal onderin ligt, maar dat is inherent aan een schip. Daar zullen we mee moeten leren leven de komende tijd.
De meeste reparaties zijn gedaan en we krijgen de vertrekkerskriebels. Een Duitse familie gaat ons voor. De meiden zijn bevriend geraakt met hun dochtertje. We zwaaien ze uit. Zij gaan naar Tenerife. De vraag is: komen wij nog los van Lagos?
> Het leven aan boord - naar boven
GEKLOTS, GETIK, GERATEL EN ANDERE VREEMDE GELUIDEN.
Datum: 10 augustus 2005
Positie: 37 07’ N 831’ W Portimão, Portugal
Met een schok schrik ik wakker. Kloink, kloink, hoor ik van onder ons bed vandaan komen. Ik heb even tijd nodig om me te realiseren wat dat voor een geluid is. Door het rollen van het schip klotst het water in één van de watertanks tegen de wanden. We liggen voor anker in de mooie baai van Portimão, op ongeveer anderhalf uur varen vanaf Lagos. Eindelijk hebben we ons daar los weten te rukken. Met weinig wind en met hulp van een buurman stuurde Peter het schip heel kalmpjes zijn ligplaats uit. Voor de brug van Lagos moesten we nog zeven minuten manoeuvreren, voordat deze openging. En dan eindelijk: het ruime sop. En nu liggen we hier. Om twee redenen hebben we voor deze baai gekozen. Ten eerste willen we onze ankertechnieken oefenen en het voor anker gaan uitproberen. Zo kunnen we het enorme bedrag dat we aan liggeld in Lagos betaald hebben weer een beetje compenseren. Ten tweede moeten we nog terug naar Lagos om wat vanuit Nederland opgestuurde spullen op te halen.
Net als ik weer wil gaan slapen klinkt er buiten een dof gedreun. Gespannen luister ik. Maakt ons schip dat lawaai. Naast me ligt Peter vredig te snurken. Ik gluur uit het patrijspoortje en zie vuurwerk. En nog professioneel ook. Kennelijk is er in Portimão een feestweek aan de gang. Vanmiddag hoorden we ook al flarden muziek en gejoel vanaf de overkant komen. De Portugese versie van Marco Borsato, dachten we. Later bleek het lawaai vanuit het enorme stadion op het tegenovergelegen strand te komen. Het stadion zat afgeladen vol voor een paar partijtjes strand- of moet ik zeggen- zandvoetbal. In een eettentje op de boulevard, waar wij een lunch nuttigden, hing een enorm tv-scherm, waarop de wedstrijd goed te volgen was, terwijl van buiten gejoel klonk als het spannend werd. Wij waren al lang blij dat er geen stierengevecht aan de gang was, want daar doen ze in Portugal ook aan.
We wilden graag voor anker liggen. Er zitten een aantal voordelen aan. Het versterkt je vrijheidsgevoel. Daar lig je dan, weliswaar tussen een aantal andere ankeraars, maar toch op jezelf aangewezen. En je komt nog eens op mooie plekjes.Zo liggen we hier vlakbij een prachtig strand. Met parasollen en ligbedden. Met onze bijboot, die we vanwege zijn grijze kleur ´Bruce´gedoopt hebben, naar de vegetarische haai uit Nemo, tuffen we er zo heen. We kunnen de afstand zelfs roeiend afleggen.Daarachter rijst de rotskust omhoog, begroeid met struikgewas en pijnbomen, met hier en daar een aardig optrekje. Als je een stukje over het strand loopt kom je bij een fort. Het wordt gerestaureerd en is helaas niet te bezichtigen. Maar het zorgt wel voor een fraai uitzicht. Even verderop ligt Ferragudo, een pittoresk vissersdorpje, met een paar restaurantjes en winkeltjes. Op de kade worden de vissen schoongemaakt en de netten gerepareerd. Femke en Anniek kijken gebiologeerd toe en komen dan griezelend aanrennen: “Mam, pap, zag je dat, die meneer sneed zo de buik van die vis open en haalde er met zijn hand zijn hersens uit ( ze bedoelen de ingewanden).” “ Nee, schat, ik keek net even de andere kant op naar dat leuke huisje daar”. In Ferragudo wandel je door nauwe steegjes met steile trappen. Overal staan de deuren open, zodat je een blik naar binnen kunt werpen. Het lijkt wel een openluchtmuseum, totdat er een oud vrouwtje naar buiten stiefelt, dat ons een priemende blik toewerpt.Geen vreemde pottenkijkers in mijn casa!
Ankeren kost niets. Je kunt je budget weer een beetje in balans brengen, na een paar nachten in een dure marina.
Nadelen zijn er ook. Voor ons zeker. Wij zijn beginnende ankeraars en dat betekent de eerste nacht een onrustige nacht. Ook al is het vrij kalm weer. De boot rolt heen en weer en allerlei vreemde geluiden dringen je oor binnen. Gegorgel, geklapper en wat is dat voor getik. Zijn wij dat? Hebben we de vallen niet goed vastgezet en slaan die tegen de mast aan? Peter en ik zijn al een aantal malen aan dek gaan kijken en in de helft van de gevallen waren wij inderdaad schuldig. Dan horen we weer geratel midden in de nacht. Nee toch, krabt ons anker? Ik gluur weer uit mijn patrijspoort en peil ons buurschip. Gelukkig, we liggen nog net zo als een paar uur geleden. Verderop zie ik een schim met toplicht en hoor ik stemmen. Er is zo laat nog een bootje aan het ankeren. Dat verklaart het geratel. Ik betrap me er trouwens toch op dat ik, ook overdag, zeer regelmatig op buurschepen peil of we nog op dezelfde plek liggen. Hoewel we een fors anker met een stevige ankerketting hebben vertrouw ik het toch niet helemaal. Als we met ons bijbootje naar het strand zijn getuft kijk ik ook steeds, bijna onbewust, of Kikila nog op de plek ligt, waar we haar hebben achtergelaten. Ik ben me al een keer wild geschrokken. Boot weg! Terwijl ik paniekerig rondkeek waar ze dan heen gedreven zou zijn, ontdekte ik dat ze volledig achter haar anker gedraaid was. Ach, het zal wel wennen na verloop van tijd. Ik hoop dat mijn vertrouwen door ervaring steeds meer zal toenemen. Maar voor vanavond is er harde wind voorspeld. Dat wordt dus weer een onrustig nachtje.
> Het leven aan boord - naar boven
|
|
